JAK KUPIĆ I SPRZEDAĆ BONY I OBLIGACJE SKARBOWE

JAK KUPIĆ I SPRZEDAĆ BONY I OBLIGACJE SKARBOWE

Inwestorzy mogą nabywać walory pochodzące z nowych emisji lub pa­piery wartościowe, które są przedmiotem obrotu na rynku wtórnym.

Nowe emisje

Bony i obligacje pochodzące z nowych emisji mogą być nabywane na przetargach lub za pośrednictwem biur maklerskich i banków komer­cyjnych. Kupowanie w bankach czy w biurach maklerskich pociąga za sobą konieczność płacenia prowizji, której wielkość zależy od wartości nominalnej nabywanych walorów i od naliczonej marży. Na przykład za zakup obligacji skarbowych o wartości 10 000 dolarów prowizja naj­prawdopodobniej zamknie się w granicach 50 dolarów.

Aby uniknąć płacenia prowizji, inwestorzy mogą nabywać obligacje nowej emisji na przetargach, bezpośrednio w Banku Rezerwy Federalnej.

Dokonując bezpośredniego zakupu, na początku należy otworzyć rachunek w Banku Rezerwy Federalnej. Przez wypełnienie formularza otwarcia nowego rachunku zakłada się bezpośredni rachunek skarbowy, na którym w formie zapisów zostają złożone zakupione przez nas walory rządowe. Świadectwa własności skarbowych papierów wartościowych nie są już wydawane. Po prze­kazaniu tego formularza Bankowi Rezerwy Federalnej/jego regionalne­mu oddziałowi, uzyskamy potwierdzenie stanu naszego rachunku opa­trzone numerem identyfikacyjnym.

Teraz można wypełnić blankiet oferty przetargowej, aby nabyć bony/obligacje na przetargu od Banku Rezerwy Federalnej. Blankiety dla emisji 2-, 3-, 7- i 30-letnich są takie same, tylko wydrukowane w innych kolorach.

Poza danymi personalnymi na blankiecie oferty przetargowej należy podać informacje dotyczące rachunku bankowego, tak aby płatności regulowane przez Ministerstwo Skarbu mogły być deponowane bezpośrednio na naszym rachunku. Dziewięciocyfrowy numer identy­fikacyjny określa instytucję finansową, w której składamy pieniądze. Jest on podany w dolnym rogu czeku, przed numerem rachunku.

Wypełniając blankiet zaznaczamy, czy oferta zakupu obligacji ma być konkurencyjna, czy niekonkurencyjna.

Bardziej wytrawni inwestorzy wybierają rubrykę z konkurencyjną ofertą zakupu obligacji, w której wpisują stopę zwrotu względem ceny oferowanej przez kupującego z danych walorów, podając liczbę z dwoma miejscami po przecinku (na przykład 4,06%). Inwestorzy mogą uzyskać pojęcie o możliwym poziomie stopy zwrotu przez obserwację przed aukcyjnych transakcji walorami danej emisji. Dealerzy zaczynają obrót pa­pierami wartościowymi na kilka dni przed przetargiem na tak zwanych „zasadach emisji”, a stopa zwrotu „na zasadach emisji” jest po­dawana na finansowych stronach Wall Street Journal i New York Times.

Inwestorzy przekazują swoje zapieczętowane oferty przetargowe Ministerstwu Skarbu, które przyjmuje wszystkie propozycje z naj­niższymi stopami zwrotu, aż do wyczerpania oferty sprzedaży. A zatem przy zróżnicowaniu przyjmowanych ofert zakupu ci, którzy podali najniższe stopy zwrotu, osiągną niższy zysk niż ci, którzy złożyli wyższe oferty. Nazywa się to „przekleństwem wygrywającego”, ponieważ oferu­jący najniższe stopy zwrotu płacą najwyższe ceny za emitowane walory, a ci, którzy zaproponowali najwyższe zaakceptowane oferty, osiągną wyższe stopy zysku z tych samych papierów wartościowych.

Inwestorzy, którzy grają zbyt agresywnie, ryzykują, że ich oferty nie zostaną zaakceptowane.

W celu obniżenia kosztów udzielania pożyczek Ministerstwo Skarbu w okresie od września 1992 do sierpnia 1993 eksperymentowało z nową metodą sprzedaży 2- i 5-letnich bonów skarbowych. Eksperyment ten nazywany ustaleniem pojedynczej ceny lub „holenderskim przetargiem” przebiega w następujący sposób:

  • Jak w normalnym przetargu, inwestorzy przekazują swoje za­pieczętowane oferty kupna.
  • Ministerstwo Skarbu zaczyna przyjmowanie ofert od tych z naj­niższą stopą zwrotu, a następnie akceptuje wyższe stopy zwrotu aż wyczerpie się podaż bonów.
  • Różnica polega na tym, że w tej metodzie przeprowadzania przetar­gu wszyscy wygrywający przetarg uzyskują najwyższą zaakcep­towaną stopę zwrotu z papierów wartościowych danej emisji.

Na przykład, jeżeli Ministerstwo Skarbu ogłosi emisję 2-letnich bonów o wartości nominalnej 9 miliardów dolarów, a stopy zwrotu w przyjętych ofertach kupna kształtują się w przedziale od 4,72% do 4,74%, to wszystkie oferty zostaną zrealizowane ze stopą zwrotu wynosząc 4,74%. Ta metoda wyklucza „przekleństwo wygrywającego”. A zatem wszyscy, których oferty kupna zostały przyjęte, płacą tę samą cenę za emitowane walory.

Można się zastanowić, w jaki sposób przeprowadzanie „przetargów holenderskich” umożliwia Ministerstwu Skarbu zredukowanie kosztów, jeżeli akceptuje ono najwyższe stopy zwrotu. Zaletą tego rodzaju prze­targów jest wyeliminowanie „przekleństwa wygrywającego”, dzięki czemu więcej inwestorów bierze udział w przetargu i oferują oni niższe stopy zwrotu (wyższe ceny).

Dla czterech przetargów 2-letnich i 5-letnich bonów skarbowych datowanych od 22-23 września do 22-23 grudnia 1992 uzyskano różne wyniki. Z punktu widzenia Ministerstwa Skarbu okazało się, że bony 2-letnie sprzedano na korzystniejszych warunkach niż emisję 5-letnią, ponieważ dealerzy zapłacili wyższe ceny (niższe stopy zwrotu) za bony 2-letnie. Ministerstwo Skarbu zaoszczędziło dzięki temu trochę pieniędzy, ale jednocześnie poniosło stratę na walorach 5-letnich.

Inwestorzy, którzy nie chcą ryzykować, że ich oferty zostaną odrzu­cone lub nie wiedzą, jakie stopy zwrotu zaproponować, mogą złożyć niekonkurencyjne oferty kupna. W przypadku takich ofert inwestorzy będą mogli kupić bony i obligacje skarbowe po przeciętnej zaakcep­towanej cenie przetargowej. Wszystkie niekonkurencyjne oferty kupna do 1 mln dolarów na licytanta są przyjmowane.

Blankiety, za pomocą których składa się oferty kupna, mogą być przesyłane pocztą lub oddawane osobiście w Banku Rezerwy Federalnej/jego oddziale przed zamknięciem przetargu. Konkurencyjne oferty kupna powinny być dostarczone przed terminem określonym w okólniku dotyczącym przetargu. Wysyłane pocztą niekonkurencyjne oferty kupna muszą być opatrzone stemplem pocztowym z datą nie późniejszą niż z ostatniego dnia przed dniem przetargu i dotrzeć przed lub w terminie emisji papierów wartościowych.

Do blankietu oferty przetargowej należy dołączyć opłatę, suma wypi­sana na czeku powinna być równa wartości nominalnej walorów. Jeżeli cena przetargowa będzie niższa od wartości nominalnej, różnica zostanie pokryta czekiem. W przypadku gdy cena przetargowa okaże się wyższa od wartości nominalnej, otrzymamy zawiadomienie o różnicy.

Po przyjęciu oferty kupna Bank Rezerwy Federalnej wysyła pisemne potwierdzenia. Odsetki od bonów i obligacji są wypłacane przez Ministerstwo Skarbu co sześć miesięcy.

Około 45 dni przed upływem terminu wykupu bonów/obligacji wszyscy ich posiadacze są informowani drogą pocztową o możliwości reinwestowania wierzytelności w walory nowych emisji. Jeżeli możli­wość reinwestowania nie zostanie wykorzystana, w terminie wykupu jest dokonywana wypłata wartości obligacji bezpośrednio na rachunek posiadacza walorów.

Jeżeli inwestorzy zdecydują się sprzedać swoje bony/obligacje skar­bowe, mogą to uczynić na rynku wtórnym tworzonym przez dealerów. Przed sprzedażą należy wypełnić wniosek o dokonanie przekazu (PD 5170), jeżeli zakup został dokonany bezpośrednio w Banku Rezerwy Federalnej i nasz rachunek zostaje przekazany z systemu bezpośredniego rejestru skarbowego do rejestru komercyjnego. Wtedy można dokonać sprzedaży bonów/obligacji. W systemie rejestru komercyjnego zapisane są papiery skarbowe zakupione od instytucji finansowych i od dealerów papierów wyemitowanych przez rząd. Aby sprzedać papiery skarbowe na rynku wtórnym, należy skorzystać z usług banku/maklera.

Emisje istniejące na rynku

Inwestorzy mogą nabywać (i sprzedawać) walory istniejących emisji za pośrednictwem banków czy biur maklerskich. Istnieje wiele walorów różnych emisji o szerokiej skali okresów ważności, którymi obrót dokonuje się przy cenach dyskontowych czy premiowych, zależnie od stopy oprocentowania i okresu do upływu terminu wykupu. Podobnie jak obligacje przedsiębiorstw, bony i obligacje skarbowe są notowane w rubrykach finansowych noszących nazwę „Treasury Issues”. W banku/biurze maklerskim możemy uzyskać tabelę notowań, która in­formuje o papierach skarbowych dostępnych na rynku.

Rynek wtórny papierów skarbowych jest rynkiem pozagiełdowym, na którym dealerzy podają ceny oferowane przez kupującego i sprzedającego. Rozpiętości cen dla papierów skarbowych są dzięki ich dużej płynności najniższe (rzadko przekraczają 1/8 punktu) z rozpiętości naliczanych dla wszystkich walorów przynoszących stały dochód. Jest to aktywny rynek, na którym obraca się olbrzymimi ilościami papierów wartościowych.